04 Ocak 2010
Internet ortamında yapılan yayınların düzenlenmesi ve bu yayınlar yoluyla işlenen suçlarla mücadele hakkında yasanın çıktığı 4 Mayıs 2007 benim için kara gündür

O günden bu yana da bu yargımı sadece güçlendiren şeyler oldu; ne Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu, ne Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı ve ne de onun Internet Dairesi, varlık sebeplerini haklı kılacak bir tek iş yapmadılar, benim BT kitabıma uygun!
Bir kurum, bir hükumet uygulaması, bir yasama konusu böylesine genel bir hükümle değerlendirilebilir mi? Hani Carl Jung’a göre bütün kavgalar-dövüşler ve savaşlar haksız genellemelerden çıkardı?
Evet doğrudur; haksız genellemeler bütün anlaşmazlıkların başıdır ve bütün iletişimi koparan, müzakereyi önleyen, pazarlığı kesen şeylerin başında taraflardan birinin yaptığı genellemeyi öteki tarafın haksız bulması vardır. Ve adım gibi eminim ki, burada adı geçen ve kurucularının bile yasaya bakmadan örgüt şemasını çizemeyecği karmaşık kurumların hemen hemen bütün yöneticileri, böyle bir genellemeyi haksızlığın somutlaşmış örneği olarak göreceklerdir.
Böyle bir karmaşık kurumun faaliyet saydğı şeyleri yapmakta olan değerli kişilerle fazla bir ileşitim içinde olabileceğimi zaten sanmıyorum. Bütün çabam, daha sonraki yıllarda yasama faaliyetine katılacak veya yasama faaliyetini etkileyebilecek düzeyde görev alacak genç BT’cilere kurumun 2009 yılı faaliyet raporuna (tinyurl.com/yhotvk8) dikkati çekerek, bu yargımı bir kere daha sunabilmek içindir.
Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi ve cyber-rights.org.tr kurucusu Doç. Dr. Yaman Akdeniz, BIANet’te bu konuda yazdığı değerlendirme yazısında (tinyurl.com/yl8e45d), raporun geçen yıla göre daha “kısa” olduğuna dikkati çekiyor. Sn. Akdeniz’in yazısında raporun etkili bir eleştirisini bulabilirsiniz. Raporunun başında görevini halka, Internet’ten nasıl “doğru”-dürüst yararlanacağını öğretmek olarak açıklayan bir kurum için, Internet kapasitesini yüzde 100 kullanan bir ülkedeki faaliyetini 17 sayfada özetlemek, herhalde büyük bir başarı olsa gerek!
“Yüzde 100 Kapasite” meselesine değinelim önce. Hafta içinde dünyadaki bütün Internet trafiğinin yüzde 25’ni taşıyan bir ağın sahibi olan Akamai firmasının Washington DC yakınındaki ağ faaliyet ve denetim merkezini gezdim ve Adobe’den Microsoft’a, BBC’den IBM’e, Amerikan Hava Kuvvetleri’nden Yahoo’ya, MySpace’den Japon Havayollarına, dünyanın belli başlı BT, elektronik ticaret, haber, video, spor sitelerine “proxy” hizmeti sağlayan bu dev kurumun, küresel trafiği görüntüleyen  dev dünya haritasını hiç abartmasız bir saate yakın inceledim! Akamai proxy hizmeti kısaca şöyle çalışıyor: Biz Browser’ımızın URL hanesine myspace.com yazdığımızda, bu adres, MySpace’nin gerçek sunucularına değil, Akamai’in 70 ülkeye yayılmış 58 bin sunucusundan bize en yakın olanına gidiyor; bu sunucuda MySpace’nin en güncel içeriği yoksa ancak o zaman taze içerik kaynak sunucudan getiriliyor.
Snort ile başka birinin sunucusu hakkında ilgi edinmeye çalışandan, başka birine virüs gönderen hacker’a kadar dünyadaki (Akamai’dan geçsin geçmesin) bütün sunucu faaliyetinin yansıtıldığı bu canlı haritaya bakmak, başlı başına büyüleyici bir şey. (Şurada, 2009’un ilk dört ayına ilişkin Akamai raporunun içinde yer alan şekliyle bu haritanın fototoğraflarını görebilirsiniz: tinyurl.com/ycvepb4) Fakat bundan daha büyüleyici bir şey, dev ekranın bir köşesine sıkıştırılmış olan yine bütün ülkeleri gösteren, ancak ülkelerin mevcut ınternet kapasitesinin ne kadarının kullanıldığına göre aydınlatıldığı bir başka haratada Türkiye’yi, 100’de 100 kapasite kullanan iki-üç ülkeden birisi olarak pırıl pırıl aydınlatılmış olarak görmekti. Amerika’dan Çin’e, İran’dan Rusya’ya, bir çok Avrupa ülkesi dahil,devasa ülkelerin ya simsiyah karanlıkta, ya da grinin çeşitli tonlarında olduğu haritada, Türkiye’nin beybeyaz, pırıl pırıl, ışıl ışıl olması, bence, ne Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu’nun, ne Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’nın ve ne de onun Internet Dairesi’nin Türkiye’ye Internet kullanmayı, hele hele doğru kullanmayı öğretmek gibi bir işle kendisini görevli saymasının hiç ama hiç gerekli olmadığını gösteriyordu.
Bu karanlık haritada ışıklar içinde görünen bir kaç ülkeden biri olan Türkiye’nin ihiyacı olan, ona ya gerektiği gibi bir duruşma yapılmadan edinilen yargı kararları, ya da idarenin kendi kendine verdiği kararlarla o siteyi, bu siteyi yasaklamak ve bizi YouTube yasaklayan bir avuç diktatörlükle aynı listeye girme durumunda bırakmak değil, tersine, küresel Internet omurgalarına daha çok, daha hızlı, daha geniş kablolarla bağlamaktır. Eğer bir hizmette veya üretimde yüzde 100 kapasite kullanımı varsa, o işi planlayanların feci şekilde hata ettiği, feci şekilde yanıldığı söylenebilir.
Türkiye’nin kendisine Internet’i nasıl kullanacağını öğretecek bürokratlara değil, önünü açacak ve bağlantısını güçlendirecek teknokratlara ihtiyacı var.